Artikel met dank aan Eline Claes
Heb je je aansluiting gemist in station Gent-Sint-Pieters? Fantastisch! Op een kwartier stappen (een kleine anderhalve kilometer) ligt een verborgen pareltje van een natuurgebied: Overmeers.
Ga naar de achterkant van het station, dat is de Sint-Denijslaan. Ga naar rechts als je uit het station komt en dan een heel stuk rechtdoor, voorbij de P+R en het kruispunt met de Voskenslaan. Steek het kruispunt met de Valentin Vaerwyckweg ook over en betreed het fietspad dat tussen “Timi Upkot” en deze autoweg loopt. Al snel ebt het lawaai van het verkeer weg achter de geluidsmuur. Hier valt al wat interessante flora te spotten want je wandelt naast een bosje. Volg dit fietspad een heel eind tot je aan een kruispunt komt: het fietspad gaat hier rechtdoor of naar links het tunneltje onder. Ga naar rechts het brugje over en laat je verrassen door de aanblik.
Een alternatieve route is de Sint-Denijslaan blijven volgen en aan bushalte Wiemersdreef het natuurgebied in trekken. Volgens de kaart is dit ter hoogte van huisnummer 92.
Het pad, dat een paar lussen maakt, biedt een mooie variatie aan landschappen: grasland, bos en uitzicht op een vijver. Ik zag er enkele bijenhotels en een grote kudde schapen. Maar het opvallendst vond ik de rust, al kan die ook wel aan de aprilse grillen hebben gelegen. Volgens mijn metgezel komt er hier echter doorgaans weinig volk, dus dit plekje biedt de gelegenheid om even op adem te komen of te bosbaden.
Er stonden knotbomen die mij graag hun verhalen wilden vertellen. Er waren diverse soorten voorjaarsbloemen en andere planten te ontdekken en je kon er best ver kijken. Het geheel nodigde mij uit tot vertragen. Na een overvolle spitstrein was dit een geweldig cadeau voor mijn systeem.
De kleurenpracht van frisgroen gras met knalgele bloemen en witte lammetjes contrasterend met de dreigende regenwolken, dit alles afgetekend tegen een achtergrond van bos en wuivend riet: een aanblik die me tot in mijn tenen ontroerde. De koude wind aaide door mijn haren en de regen had alles weggewassen wat niet ter zake deed. Het bood me vreugde, want ik ga graag op in zintuiglijke sensaties,
en zelfs troost: dat in een grootstad al dit moois toch ook een plekje mag krijgen.
Overmeers als uitlaatklepje (of uitlaatplekje) voor gevoelige zielen dus. Ik ging er bijna van dartelen.
Reactie plaatsen
Reacties