Bijgewerkt op: 9 okt 2025. Oorspronkelijk verschenen op bosbadenvlaanderen.com
Bijdrage van Katleen @careerboots.com
Wat een lange titel! Zeker als je weet dat er een prachtig Japans woord bestaat dat deze hele beschrijving in één keer vat: komorebi. Hoe ik dat weet? Een impulsieve beslissing om tussen twee jobs in voldoende ademruimte te hebben zorgde ervoor dat ik in september 2018 op het vliegtuig stapte voor drie weken Japan. Al lang een bestemming die me intrigeerde, en waar ik – in mijn eentje – doorheen wilde trekken. Met metro, trein en bus, maar vooral te voet. Natuurlijk bezocht ik de boeiende toeristische plekken en snoof ik de cultuur in de steden op, maar ik liet me ook onderdompelen in de rijke, overvloedige natuur van dit grote land. Hiken in Hokkaido, bergen beklimmen in de Japanse Alpen, een korte pelgrimstocht op de Kumano Kodo... en dan restten me nog de laatste dagen van mijn reis.
Welke kant ging ik uit? Nog een stad zoals Osaka? Of – nu ik er toch was – misschien eens een echt Japans bosbad mee volgen?
Ik was al een tijdje wandel- en loopbaancoach, volgde de wetenschap rond natuur en gezondheid en kende de principes van bosbaden. Google vond één match: een sessie bij het Yoshino Forest Therapy center, ergens ver weg op het platteland. Ik contacteerde hen (dank je Google Translate), en kreeg het antwoord dat de therapie en de bosbadwandeling kaderden in een feest voor de lokale bevolking, maar dat ik eventueel wel kon aansluiten “als ik dat niet erg vond”. Op zoek naar een logeerplek dus. Yoshino, dat is zoiets als Opglabbeek of Belsele, maar kijk: AirBnB vond één match, voor één nachtje. Ik contacteerde ook hen met de vraag of ik misschien twee nachten mocht blijven.
Dat kon, maar ik moest weten dat de man des huizes monnik was, en dat er net die dag een feest voor de lokale bevolking plaatsvond, met een marktje en optredens met traditionele Japanse dans en instrumenten in hun tempel. Ik mocht wel aansluiten, “als ik het lawaai en een beperkte nachtrust niet erg vond”. Laat (volks)muziek nu net ook een van mijn interesses zijn... neen dus!
Ik arriveerde op een zonnige dag met mijn rugzak in het kleine station van Yoshino. Als ik bij het forest therapy center kwam om mee op bosbadwandeling te vertrekken was ik meteen de attractie van de dag. Een blanke vrouw die met ons mee gaat... hoe kan dit. Er was één medewerker uit het centrum die Engels sprak en me de hele ervaring lang persoonlijk begeleide en alles vertaalde. We mediteerden langs een waterval, deden ademhalingsoefeningen, lagen in het gras, lunchten bij een riviertje, en kregen op het einde nog een optreden in het bos van enkele charmezangers en de ocarina-klas van het plaatselijke schooltje. Een optreden waarbij de wind met de bladeren van de bomen speelde en het zonlicht reflecteerde. Dat was “Komorebi”, zoals mijn buurman in het publiek me met handen en voeten duidelijk maakte.
’s Avonds in de tempel bleef ik de enige blanke, kwam ik alle medewandelaars weer tegen en keek ik mijn ogen uit. Op mijn futon matras kon ik nog lang meeluisteren naar de muziek, en nagenieten van de heilzame werking van de shinrin-yoku wandeling overdag. Ik onderging het bosbad met alle anderen, maar heb nadien de technieken en de opbouw van de oefeningen nog afzonderlijk geleerd in een privé-onderhoud met de directrice van het Therapy center. Ze opende voor mij de deuren na sluitingsuur... en net voor ik wilde vetrekken haalde ze nog een kader van de muur. De foto erin, van de waterval waar we helemaal naartoe waren gewandeld, hangt nu bij mij thuis. En als herinnering kreeg ik ook nog het foldertje met de info van het feest dat ik had bijgewoond. De titel? Komorebi-festival :-) Toeval bestaat niet, toch?
Maak jouw eigen website met JouwWeb